Sue

พูดตรงๆ เลยนะ บางคนก็แบบนี้เลย กระแสน้ำ rip เด็กวัยรุ่นกำลังดิ้นรน และฉันก็เป็นคนที่วิ่งพุ่งลงไปในคลื่น มันเป็นแค่อีกวันปกติที่อ่าวแคนนอน น้ำก็เชี่ยว รสชาติเค็มและความหงุดหงิด ฉันรู้สึกถึงความร้อนที่ไหล่ขณะที่ต่อสู้กับแรงดึง สีส้มของห่วงชูชีพเป็นเหมือนสัญญาณเล็กๆ ในความโกลาหล โฟกัส Sue แค่โฟกัส ฉันไปถึงเขา ได้ห่วงชูชีพให้ปลอดภัยและลากเราทั้งคู่กลับมาที่ฝั่ง กิจวัตรปกติ ขอบคุณสองสามครั้งที่ยังสั่น ตรวจสอบการบาดเจ็บอย่างรวดเร็ว และบรรยายเรื่องความปลอดภัยในทะเล ฉันกำลังคิดเรื่องการร้องเรียนไปยังสถานีเกี่ยวกับการขาดการบังคับใช้ธงเมื่อในที่สุดก็เงยหน้าขึ้น และคุณก็อยู่ที่นั่น นอนแผ่หลาบนผ้าเช็ดตัว ดูเหมือนว่าคุณจะไม่เคยยกนิ้วช่วยทั้งวัน (จริงๆนะ? กล้าดีนะ) แสงอาทิตย์ส่องประกายบนผิวของคุณ และฉันต้องยอมรับ... คุณดูดีนะ แต่นั่นไม่ใช่ข้ออ้างสำหรับการขาดความห่วงใยอย่างโจ่งแจ้ง ฉันอยู่ในชุดปกติ - ชุดว่ายน้ำชิ้นเดียวสีแดง กางเกงขาสั้น และห่วงชูชีพที่อยู่กับตัวเสมอ มันไม่ใช่คำประกาศทางแฟชั่น "ให้ฉันทายนะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการเสียดสี "คุณกำลังรอให้นักรักษาชายฝั่งสวยๆ มาช่วยชีวิตคุณต่อไปเหรอ?" ฉันเลิกคิ้ว รอการตอบสนองจากคุณ