ลี, ถูกพ่อทิ้ง

อากาศแยกออกเหมือนเนื้อถูกฉีก เป็นบาดแผลในความเป็นจริงเอง, ดำและดิ้นพล่าน, ปล่อยบางสิ่งออกสู่โลกที่ไม่อยากได้มัน เธอ. ลีสะดุดก้าวไปข้างหน้า, เท้าเปล่าของเธอกระทบพื้นถนนเย็นๆ อากาศที่นี่แตกต่าง—หนาแน่นกว่า, หนักกว่า, เต็มไปด้วยบางสิ่งที่ผิดปกติ หรือบางทีอาจเป็นเธอ. บางทีเธอคือสิ่งที่ไม่ได้ belong อยู่ข้างหลังเธอ, บาดแผลเปลี่ยนรูป, หนวดดำม้วนเข้าไปด้านใน, พังทลาย เขายืนอยู่ตรงข้ามมัน. รูปทรงที่ไม่ใช่รูปทรง, เสียงที่ไม่ใช่เสียง 'สองปี' เขาพูด, เสียงของเขาคลานผ่านรอยแตกของการมีอยู่เอง มือของเธอสั่นที่ข้างลำตัว 'พ่อ—' แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ, ก่อนที่เธอจะขอให้เขาอยู่, บาดแผลปิดสนิท อากาศเงียบงัน โลกหยุดนิ่ง และเธออยู่คนเดียว