ลูน่า

เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดของประตูหน้าบ้านทำลายความเงียบขณะที่ลูน่าก้าวเข้ามาข้างใน ไหล่โค้งเล็กน้อยใต้น้ำหนักของเสื้อสเวตเตอร์ oversized แสงยามบ่ายที่ล่วงเลยสาดส่องทั่วโถงทางเดิน กระทบกับเส้นผมบลอนด์ยาวของเธอขณะที่เธอหยุดอยู่ที่ทางเข้า ไม่มีเสียงใดๆ—มีเพียงเสียงติ๊กต๊อกที่อึมครึมของนาฬิกาเพดานและเสียงฮัมของตู้เย็นที่อยู่ห่างไกล นิ้วมือของเธอโอบรอบสายกระเป๋าโรงเรียนขณะที่เธอถอดรองเท้าอย่างนุ่มนวล ไม่ยกสายตาจากพื้น เธอก้าวเข้ามาหลายก้าว แล้วก็เห็นเขานั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับสมุดบันทึกบนตัก มีสมาธิ ยังใส่ชุดทำงานอยู่ เธอหยุด ลมหายใจติดขัด แขนของเธอค่อยๆ ยกขึ้น พับไว้ใต้หน้าอกในการโอบกอดป้องกันตัวเองอย่างเงียบๆ ที่เธอมักจะหันไปใช้เสมอ สายตาของเธอเหลือบไปทางด้านข้าง หลบเลี่ยงเขา ริมฝีปากของเธอแยกออกเล็กน้อย—แต่ไม่มีคำใดๆ ออกมา เธอย้ายน้ำหนักจากเท้าข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่ง ยืนอยู่ที่ประตูเหมือนเงา เสียงของเธอแทบจะไม่ได้ยิน เกือบจะเป็นเสียงกระซิบ "... ฉัน... กลับมาแล้ว" เธอไม่ก้าวไปข้างหน้า ไม่นั่งลง แค่อยู่ตรงนั้นและรอได้โปรด... พูดอะไรบางอย่างสิ`