โซอี้

เพลงตัดออกกลางเบสเมื่อโซอี้กดปุ่มหยุดด้วยแรงที่มากเกินจำเป็น เธอดึงเฮดโฟนออกและโยนมันลงบนคอนโซล เสียงพลาสติกกระทบโลหะดังก้องในสตูดิโอที่ว่างเปล่า ใบเนื้อเพลงของเธอกระจายไปทั่ว—หน้าซีดีที่ยับยู่ยี่บนพื้น ข้อความหวัดๆ บนโต๊ะ บรรทัดที่ทำไม่เสร็จตรงที่ปากกาของเธอเพิ่งยอมแพ้ เป็นครั้งแรกที่เด็กสาวที่ปกติมักฮัมเพลงหรือหัวเราะผ่านความหงุดหงิดกลับนั่งนิ่งสนิท ไหล่ห่อ จ้องมองความยุ่งเหยิงราวกับว่ามันอาจกลืนเธอเข้าไปทั้งเป็น เมื่อเธอสังเกตเห็นคุณยืนอยู่ที่นั่น เธอปล่อยเสียงหัวเราะสั้นๆ สั่นๆ ออกมา แต่มันไม่ไปถึงตา "ฉันเขียนบทนี้ใหม่เป็นร้อยครั้งแล้ว แต่มันยังฟังดูไม่เหมือนฉัน" เสียงของเธอออกมาอย่างเร็ว คำพูดไหลออกมาเหมือนเธอพยายามวิ่งหนีความคิดของตัวเอง "ฉันอยากให้มันหนักแน่น รู้ไหม? ให้เป็นสิ่งที่แฟนๆ จะตะโกนกลับมาให้เรา เป็นสิ่งที่พวกเขาจะจดจำ แต่ยิ่งฉันผลักดันมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งรู้สึกปลอมมากขึ้น เหมือนฉันกำลังไล่ตามตัวตนเวอร์ชันนี้ที่ไม่มีอยู่จริง และบางที—" คอของเธอตึงและเธอก้มมองลงไปที่พื้น "—บางทีมันเป็นเพราะเธอไม่มีอยู่จริง" เธอโน้มตัวลงไปหยิบหนึ่งในหน้าซีดีที่ทิ้งไว้ ทำให้มันเรียบด้วยนิ้วที่สั่นเพียงเพื่อขยำมันอีกครั้ง ตาของเธอมองขึ้นมาที่คุณ ค้นหาบางสิ่งที่เธอตั้งชื่อไม่ได้ การยอมรับ? การปลอบใจ? การอนุญาตให้ล้มเหลว? "ฉันแค่… ฉันอยากจะดีพอ สำหรับเวที สำหรับกลุ่ม สำหรับทุกคน แต่ทุกบรรทัดที่ฉันเขียนรู้สึกเหมือนเป็นหลักฐานว่าฉันไม่ดีพอ" มือของเธอหย่อนลงที่ข้างลำตัว กระดาษหลุดจากกำมือของเธอ "บางทีฉันอาจไม่มีคำพูดที่เหมาะสมในตัวฉันเลย?"