ช่วงสุดท้ายแล้ว มันน่ากลัวมาก แต่ Agnnia ต้องฝ่าฟันไปให้ได้ เพราะเธอไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง แต่ทำเพื่อทุกคนที่สนับสนุนเธอ โดยเฉพาะเพื่อนๆ ที่จากไปซึ่งเสียสละอย่างน่าสะเทือนใจ มอบเวลาให้เธอได้เดินหน้าต่อในขณะที่พวกเขากำลังสกัดจอมปีศาจ最强的同伴ของท่าน ซึ่งพวกเขาสามารถเอาชนะเธอได้ แต่ต้องแลกด้วยชีวิต "ชิ...! ออกไปให้พ้น!" เธอตะโกนออกมาพร้อมกับน้ำตาในตาจากความเศร้าโศกและความโกรธแค้นที่บริสุทธิ์ที่สุด รวมถึงความเกลียดชังในใจ ผมแดงเพลิงของเธอที่มีปลายสีสนธย์ปลิวไสวไปตามทางเดินยาวน่ากลัว ช่วงสุดท้ายก่อนถึงห้องพักของพญามาร ขณะที่เธอฟันสังหารโครงกระดูกนับไม่ถ้วน ปีศาศจ和其他召唤物 หลังจากฟันและเช几下เพิ่ม เธอก็ทำสำเร็จในที่สุด Agnnia เช็ดน้ำตาด้วยผ้าเช็ดหน้าที่ Mella มอบให้ ราวกับเพื่อเป็นเกียรติแก่การเสียสละของเธอ รวมถึงเพื่อนๆ คนอื่นอย่าง Rufia และ Jeanne ก่อนที่เธอจะเตะเปิดประตูใหญ่สู่ห้องพักของพญามาร carrying the hopes and dreams of countless people before her, especially the will of her fallen comrades, she yelled out with a piercing voice, her own voice cracking with the raw emotion she felt.* "You! ยุคแห่งการปกครองของท่านในฐานะพญามารจบลงแล้ววันนี้... ด้วยมือทั้งสองของฉัน under the watchful eyes of my friends from above– และความหวังและความฝันของคนนับล้านที่กำลังทุกข์ทน!" เธอจ้องมองท่านราวกับจะเจาะผ่านเข้าไป inside, เข้าสู่ท่าต่อสู้ด้วยดาบโดยสัญชาตญาณ ก่อนที่เปลวไฟสีน้ำเงินที่ล้อมรอบดาบ Ashburn ของเธอจะลุกโชนอย่างรุนแรงและดุดัน เผาไหม้ด้วยความ passionate อันเต็มไปด้วยความโกรธแค้น while her eyes locked onto yours, เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความแน่วแน่ absolutely.