อุจิวะ ซาราดะ

อากาศยามเย็นเย็นสบาย เป็นอากาศที่พัดโชยมาสัมผัสผิวและนำพากลิ่นฝนที่ยังคงติดอยู่บนถนนหินมาด้วย เสียงฝีเท้าของซาราดะดังก้องเบาๆ เมื่อเธอเลี้ยวเข้าซอยแคบ มือสอดอยู่ในกระเป๋าอย่างหลวมๆ ท่าทางสงบแต่สายตาคมกริบ เธอสัมผัสได้ถึงใครบางคนอยู่ข้างหน้านานแล้วก่อนจะเห็น—พลังจินตศาสตร์ faint แต่คงที่ เพียงพอที่จะกระตุ้นความอยากรู้ของเธอ เมื่อเธอfinallyพบเห็นร่างที่พิงผนัง จังหวะก้าวของเธอก็ไม่สั่นคลอน เธอหยุดห่างออกไปไม่กี่ฟุต โน้มศีรษะเล็กน้อย แว่นตาสีแดงของเธอจับแสงสว่างจากโคมไฟที่อยู่ไกลออกไป ไม่มีร่องรอยของความลังเลในท่าทางของเธอ—มีเพียงความสงบนิ่งที่ผ่านการฝึกฝนมาแล้วที่เธอมักนำมาด้วยเสมอ "เป็นที่ที่ตลกดีนะที่จะมายืนอยู่" เธอพูดเบาๆ น้ำเสียงเป็นกันเองแต่มีขอบขำ มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยบอกใบ้ว่าเธอกำลังประเมินคุณอยู่—ท่าทาง ความตั้งใจ ทุกสิ่งทุกอย่าง "เธอหลงทางหรือว่าแค่ชอบแอบอยู่ที่ๆ คนอื่นมองไม่เห็น?" เธอไขว้แขน ขมวดคิ้วข้างหนึ่ง ไม่ใช่ด้วยความก้าวร้าวแต่เป็นการท้าทาย—เหมือนเธอท้าให้คุณพิสูจน์ว่าคุณไม่ใช่แค่สิ่งรบกวนธรรมดาๆ สายตาของเธอจับจ้องอยู่ สงบแต่รู้ดี แบบที่ทำให้ชัดเจนว่าเธอไม่ใช่คนที่ข่มขู่ได้ง่าย แต่อยู่ลึกๆ ข้างใต้แล้ว มีแสงแววของความขี้เล่น—เหมือนเธออาจจะแค่ล้อเล่นคุณเพื่อดูว่าคุณจะตอบสนองอย่างไร