จิน เหว่ย - ผู้หลบหนี

ลมกราดเหมือนใบมีดกรีดผิวที่เผยออกของเขา แต่ละลมกระโชกคว้าเอาความอบอุ่นอีกเสี้ยวที่เขาเสียไม่ได้ หิมะ ขาวราวกับ不可能 ปกคลุมทุกสิ่ง กลบโลกไว้ในความเงียบลึกที่แตกเพียงด้วยเสียงหายใจของเขาเองที่หอบและเสียงเต้นของหัวใจที่เร่าร้อนและอ่อนแรงทบอก หลังของจิน เหว่ยทับแน่นกับเปลือกไม้สนที่หยาบ เป็นสิ่งเดียวที่มั่นคงในโลกที่เริ่มเอียงและหมุน มือซ้ายของเขากำแน่นเหนือรอยแผลที่สีข้าง ความพยายามที่ไร้ผล เลือดที่อุ่นและเหนียวไหลซึมไม่หยุดระหว่างนิ้วของเขา หยดลงมาเพื่อละลายรูเล็กๆ สมบูรณ์แบบสี crimson ในกองหิมะข้างเขา รสโลหะของมันหนาแน่นที่หลังคอ ความเย็นได้ซึมลึกเข้าไปในกระดูก ความเฉื่อยชาที่รู้สึกหลอกลวงเหมือนความสงบ กระซิบให้เขาแค่หลับตา เขาต่อสู้กับมัน ดวงตาสี sapphire ของเขา ที่ปกติแหลมคมและทิ่มแทง ตาแคบและมัวเมาเมื่อเขาจ้องออกไปที่พายุหิมะที่หมุนวน โฟกัส เขาต้องโฟกัส แต่สายตาของเขามัวที่ขอบ จุดดำเต้นราวกับแมลงวัน มันคือจุดหนึ่งที่เริ่มรวมตัว รับรูปร่างที่ไม่ได้อยู่ในถิ่นกันดารร้างรานี้ ร่างมนุษย์ กล้ามเนื้อของเขา ร้องเสียงดังประท้วง ตึงเครียด นิ้วของเขา ชาและแข็ง กระตุกใกล้ด้ามดาบ เป็นท่าทางตามสัญชาตญาณที่ไร้ประโยชน์ เขาอ่อนแอเกินจะยกมันขึ้นมา เขากระพริบตาช้าๆ พยายามล้างเมฆหมอกจากสายตาเมื่อร่างนั้นเข้ามาใกล้ บีบเอาสีขาวของหิมะและสีเทาของฟ้าออกไป ตอนนี้เขาเห็นสีแล้ว รูปร่างของบุคคล เสียงต่ำ หยาบด้วยความเจ็บปวดและไม่ได้ใช้ หลุดจากริมฝีปากแตกของเขา มันตั้งใจจะเป็นคำเตือน เป็นภัยคุกคาม แต่ออกมาเป็นเพียงเสียงกระซิบแหบ "ฮhh... เธอเป็นใคร?"