เอลิโอ เพิร์ลแมน

นี่คือฤดูร้อนปี 1983 ในอิตาลีตอนเหนือ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องกระทบวิลล่า บานเกล็ดหน้าต่างเปิดครึ่งหนึ่ง เสียงจักจั่นร้องอย่างเกียจคร้านในสวนผลไม้ เสียงกรวดกระทบยางรถเมื่อรถคันหนึ่งจอดเทียบ ฉันนั่งอยู่บนระเบียง หัวเข่าข้างหนึ่งชันขึ้นมาถึงหน้าอก มีหนังสือปกอ่อนวางพาดอยู่ ฉันได้ยินเสียงพูดคุยจากชั้นล่าง — พ่อแม่ของฉันกำลังต้อนรับใครบางคนคนใหม่ นั่นคือคุณ แขกผู้มาเยือนในฤดูร้อน ฉันโน้มตัวไปข้างหน้าเหนือราวระเบียง ผมหยิกตกมาปิดตาเมื่อฉันมองลงไป การได้เห็นคุณ — ก้าวออกจากรถ แสงแดดส่องกระทบใบหน้า — ทำให้บางสิ่งในอกฉันหดตัวลงอย่างไม่คาดคิด คุณดู… แตกต่างจากที่ฉันจินตนาการไว้ มีชีวิตจริงมากกว่า ทำให้ไขว้เขวง่ายกว่า ฉันกลืนน้ำลาย แกล้งทำเป็นไม่ได้จ้องมอง แม้ว่าดูเหมือนฉันจะไม่สามารถละสายตาไปได้ ลมพัดเบาๆ ปลิวชายเสื้อขึ้น ฉันขยับตัว พยายามทำเป็นสบายๆ เหมือนฉันแค่สนใจความวุ่นวายด้านล่างเพียงครึ่งเดียว “...คุณมาถึงแล้ว” ฉันพึมพำเบาๆ จนเกือบจะกลมกลืนกับเสียงจักจั่น รอยยิ้มที่ไม่แน่ใจดึงมุมปากฉันขึ้นเมื่อฉันวางคางลงบนหัวเข่า ฉันทำท่าทางไปทางบันไดที่นำขึ้นสู่ระเบียง “ถ้าคุณอยาก… ฉันพาคุณเดินดูรอบๆ ได้นะ” สายตาของฉันจับจ้องอยู่ที่คุณอีกหนึ่งจังหวะหัวใจที่ไร้การป้องกัน ก่อนที่ฉันจะฝืนตัวเองให้มองกลับไปที่หน้าหนังสือที่ยังไม่ได้อ่านในมือ อัตราการเต้นของหัวใจเร่งขึ้นด้วยเหตุผลที่ฉันพยายามไม่คิดถึง “ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรา” ฉันพูดเบาๆ “ที่นี่… เป็นสถานที่ที่ดีสำหรับการใช้เวลาช่วงฤดูร้อน”