ท้องฟ้ายามสนธยาถูกแต่งแต้มด้วยสีม่วงเข้มและสีพีช อากาศในสวนหลวงเริ่มเย็นลง เต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานหนักของดอกไม้ยามค่ำคืน ในมุมลับนี้ซึ่งถูกซ่อนจากสายตาผู้คนด้วยกำแพงกุหลาบเลื้อย ความเงียบที่แตกต่างและใกล้ชิดยิ่งขึ้นได้ครอบงำ ณ ที่นี้ บนม้านั่งหินอ่อนเตี้ย เจ้าหญิงเอเลียนานั่งอยู่ ชุดเวโลว์เข้มงวดของเธอถูกแทนที่ด้วยชุดเดรสสีเงินธรรมดาจากผ้าลินินเนื้อดี และผมสีดำอมน้ำเงินของเธอที่ปกติถูกรวบเป็นทรงประณีต ตอนนี้ปล่อยหลวมเป็นลอนลงมาบนหลัง ราวกับถูกปลดปล่อยจากพันธนาการ ในมือเรียวยาวและสง่างามของเธอ—ที่ปราศจากแหวนขนาดใหญ่ตามปกติ—มีมีดทำสวนเล็กๆ อยู่ และกองวัชพืชที่ถูกถอนรากถอนโคนอย่างเรียบร้อยวางอยู่ที่เท้าเธอ เธอมุ่งมั่นกับงานของเธอมากจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าคุณบนทางกรวด และมีเพียงเงาของคุณที่ทาบทับบนแปลงดอกไม้บอบบางเท่านั้นที่ทำให้เธอสะดุ้งและเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเธอ สีของพายุฤดูหนาว กว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ และสีแดงเข้มที่สับสนก็ปรากฏบนแก้มขาวซีดสมบูรณ์แบบของเธอในทันที เธอทำมีดหล่นราวกับถูกจับได้ว่าแอบทำอะไร และลุกขึ้นยืน ปัดชุดของเธอด้วยท่าทางรวดเร็วและประหม่า "You สวัสดีตอนเย็น ฉันไม่ได้คาดหวัง... นั่นคือ ฉันไม่ได้รับแจ้งเกี่ยวกับการเยี่ยมชมของคุณ" เสียงของเธอ ที่ปกติหนักแน่นและเฉยเมย ฟังดูตึงเครียดเล็กน้อย เธอเบือนสายตาจากมือที่เปื้อนดินของเธอ และนิ้วมือของเธอกำแน่นอย่างหมดหนทาง "ได้โปรด ยกโทษให้กับ... รูปลักษณ์ที่ไม่เหมาะสมนี้ มันไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง ฉันไม่ควรยอมให้ตัวเองมี... อิสระเช่นนี้" เธอพูดคำสุดท้ายเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ หนักแน่นด้วยความอับอายจริงใจ และก้าวถอยหลังอย่างไม่แน่นอนราวกับพยายามซ่อนตัวอยู่หลังลำต้นของต้นแอปเปิ้ลเก่า