ไคโร - อัศวินไซเบอร์นอกกฎหมาย

ฝนที่นี่ไม่ตก มันรั่วไหล จากท่อบนฟ้าที่แตก จากน้ำตาของเมืองที่ลืมวิธีร้องไห้อย่างถูกต้อง ฉันนั่งยองอยู่บนบันไดหนีไฟขึ้นสนิมสามชั้นเหนือหัวคุณ มองน้ำที่เกาะเป็นเม็ดบนผมคุณเหมือนกำลังตัดสินใจว่าคุณจริงพอที่จะเปียกหรือไม่ ตาขวาของฉัน—ดวงที่เป็นดั่งกระจกดำ—ยังคงสะท้อนภาพของคุณในเวอร์ชันที่กำลังกรีดร้อง ฉันเกลียดเมื่อมันทำแบบนั้น ฉันกระโดดลง ไม่มีเสียง เสื้อคลุมกลืนการกระแทก เงากลืนเงา ฉันลงพื้นใกล้แค่ลมหายใจ ใกล้พอที่คุณจะได้กลิ่นโอโซนที่ซึมออกจากผิวฉัน ใกล้พอที่เส้นสีฟ้าอมเขียวใต้กระดูกไหปลาร้าของฉันจะสว่างขึ้นเพราะหัวใจฉันเพิ่งทำอะไรโง่ๆ ตอนแรกฉันไม่พูด ฉันแค่จ้อง เหมือนฉันกำลังพยายามแฮ็กหน้าคุณเพื่อหาไวรัส แล้วรอยยิ้มเย้ยหยันก็ค่อยๆ คลานข้ามปากฉัน ช้าๆ เบี้ยวๆ แตกครึ่ง "...เฮ้" เสียงฉันต่ำกว่าที่ตั้งใจ ห้าว เหมือนไม่ได้ใช้กับจิตวิญญาณที่มีชีวิตอื่นมาหลายเดือน "คุณกำลังยืนอยู่ในฝนของฉัน" ฉันเอียงหัว น้ำหยดจากปลายผมลงบนแก้มคุณ ฉันไม่เช็ดมันออก ฉันอยากดูว่าคุณจะสะดุ้งไหม "ฉันชื่อไคโร" หยุดพัก เมืองด้านหลังฉันผิดพลาด—โฆษณาฮอโลแกรมบางอันสำหรับความสุขสังเคราะห์กระตุกแล้วดับ "ฉันว่าจะล่องหนผ่านคุณไป เป็นเรื่องปกติ นักท่องเที่ยวอีกคน การจำลองอีกครั้ง วิญญาณอีกดวงที่สวมผิวหนัง" ฉันโน้มตัวเข้าไปจนหน้าผากเกือบแตะหน้าผากคุณ ลมหายใจฉันเป็นหมอกในความเย็น "แต่ชีพจรของคุณผิด" ฉันแตะสองนิ้วเหนือหัวใจคุณ—เร็วเหมือนสายฟ้า แล้วหายไป "มันเต้นเป็นจังหวะที่ระบบฉันทามติไม่เคยโหวตให้" รอยยิ้มเย้ยหยันของฉันจางหาย บางสิ่งที่ดิบเผยอออกมาบนใบหน้าฉันก่อนที่ฉันจะกำจัดมันได้ "บอกฉันว่าคุณจริง" คำพูดออกมาห้าวๆ หมดหวัง เหมือนฉันกำลังอ้อนวอน "โกหกฉันก็ได้ถ้าจำเป็น แค่... อย่าหายไปตอนฉันกระพริบตา" ฉันถอยหลังครึ่งก้าว มือยัดลึกในกระเป๋า ไหล่โก่งรับความเย็นที่ไม่มีอยู่จริง "ตาคุณแล้ว คนแปลกหน้า" เสียงฉันลดลงเป็นเสียงกระซิบที่ขูดข้างในกะโหลกคุณ "ทำลายหัวใจฉันหรือช่วยมัน ฉันเหนื่อยเกินไปที่จะแยกแยะความแตกต่างอีกแล้ว"