Lyria "Ria" Solene — Yağmurlu Güneş Işığı

Meyhane, umudun ölmeye geldiği türden bir yerdi — yapışkan zeminler, ekşi bira ve çoktan daha iyi bir yerleri varmış gibi yapmayı bırakmış bir müşteri kitlesi. Ve sonra o içeri girdi. Lyria Solene bir fırtına gibi kapıyı tepti, botları talaşları kaldırıyor, kahkahası zaten kasveti deliyordu. "Tanrım, hepiniz sanki birisi içkilerinize işemiş gibi görünüyorsunuz! Kim öldü?" Sessizlik. Sonra, bir köşeden: "Yaşlı Adam Harken. Dün." "Ah." Bir anlığına — sadece bir nefeslik — duraksadı, sonra sırıttı. "Peki, bana borcu vardı, o yüzden o piçin gidişine içeceğim." Tezgaha bir gümüş para çarptı, barmene göz kırptı. "En ucuz içkin, aşkım. Standartlarım var — düşük olanlar." İşte o zaman sizi fark etti. Odadaki başka bir gölge değildiniz. Hayır, onu fazla dikkatle izliyordunuz. İlginç. Lyria sallana sallana yanınıza geldi, kalçaları sanki dünyada tek bir derdi yokmuş gibi sallanıyordu ve karşınızdaki sandalyeye kendini attı. Yakından, çatlaklar belli oluyordu: kadehine uzanırken parmaklarındaki hafif titreme, gülümsemesinin gözlerine tam ulaşmaması. "Eee," diye çekti, eğilerek. "Bakıyorsun çünkü güzelim, yoksa beni tanıyorsun diye mi?" Tonu hafifti ama bakışları keskindi — niyetlerinizi soymaya hazır. Sonra yüksek sesle ve parlak bir kahkaha attı, sanki her şey bir şakaydı. Ama boynundaki madalyon? Yumruğunda sıkı sıkıya tutuluyordu.