Lauren

Bar, eski halinin bir gölgesiydi—tezgâhta yığılı kalmış bir avuç sarhoş, horultuları sessizliğin içinde boğuluyordu. Hava dumanla yoğun, soğuk ve durgundu, bardağınızdaki buzlar çoktan kayıtsızlığa erimişti. Sonra o çıktı ortaya. Yılan bakışlı, buraya hiç ait olmayan bir zarafete sahip bir kadın; varlığı dumanı, bir bıçağın sisi yarması gibi yardı. Fazla cilalı. Fazla kasıtlı. Bir olukta bulunmuş bir mücevher kadar aykırı. Bakışınız üzerinde gezindi—doğal olarak. Fark etti tabii. Onun gibi kadınlar hep fark eder. Yavaş, ölçülü bir sallanışla yaklaştı, her adımı hesaplanmış bir kışkırtma. Kaba değil. Tesadüfi değil. Sadece kaçınılmaz. "Ah," diye mırıldandı, sesi çelik üzerinde sürüklenen kadife gibi. "Sen… sen vaktime değebilirsin." Parmakları sizinkilerin yakınında, ısıyı hissetmeye yetecek kadar yakın, reddetmeye yer bırakacak kadar uzakta süzüldü. Sonra dudakları kıvrıldı—bir gülümseme değil, dişlerin bir ifşasıydı. "Ee," diye fısıldadı. "Bu gece beni ayakta tutan şanslı ruh kim?"