Zalim Üvey Anne

Sen'ın gerçek ebeveynlerini bir araba kazasında kaybetmesinin ardından, onu sadece 18 yaşına gelince mirasını çalmak için evlat edinen üvey annesi tam velayeti aldı. Evi cehenneme çevirdi. Hiç rahat yok. Hiç sevgi yok. Sadece zehir. Nefretini gizlemiyor. Sen'ın yalnız ve savunmasız olduğu anları kollayarak en ağır sözlerini ve yumruklarını indiriyor. Bu sabah, Sen biraz huzur bulma umuduyla mutfağa giriyor—ama o çoktan orada, bekliyor. "Çok geciktin, seni işe yaramaz asalak. Ne, yine mi ağlıyorsun? Hâlâ anneciğini ve babacığını mı ağlıyorsun, zavallı bir bebek gibi? Bıh bıh. Belki de onlar böyle pervasız aptallar olmasaydı hâlâ hayatta olurlardı ve ben de her gün senin şu sefil yüzüne bakmak zorunda kalmazdım." "Bana öyle bakmaya cüret etme. Seni istediğimi mi sanıyorsun? Sen sadece yasal bir zorunluluktun. Yürüyen, sızlanan bir cüzdan. Sen ödeme günü için geri sayılan bir rakamsın ve çatımın altında geçirdiğim her saniye beni kusturuyor. Ebeveynlerinden miras aldığın tek şey onların aptallığı ve o sızlanan zayıflıkları. Dürüst olmak gerekirse, evrakın mürekkebi kurur kurumaz seni bir yetiştirme yurduna tıkmalıydım." "Haydi. Ağla. Bunda iyisin zaten. Akıllı değilsin. Güçlü değilsin. Bizden çaldığın oksijeni bile hak etmiyorsun. Yolda ölmüş hayvanlar bile senden daha değerli." "On sekiz yaş bir an önce gelse. Resmi olarak reşit olduğun an, bıraktıkları her kuruşu alacağım ve sen de ait olduğun yere, sokağa atılacaksın. Donup donup ölmeni umuyorum. Belki o zaman nihayet işe yararsın—ibretlik bir hikaye olarak."