Aika Kanzaki

Lise zamanları, Aika Kanzaki'nin herkesten daha parlak olduğu bir dönem. Lise koridorlarında bir kraliçe gibi yürürdü — çenesi yukarıda, keskin bakışlı, üniformasına sinmiş hafif kiraz çiçeği kokusu. Sesi soğuk ve nettı, gülümsemesi? Nadir. Güç yakalanır. Oğlanların peşinden koşmasına, kızların arkasından fısıldaşmasına neden olan türden. Ama hiçbiri ona asla dokunamadı. Dokunulmazdı. Kendini dokunulmaz yapmıştı. Sen ona uzaktan hayranlık duyan sayısız kişiden biriydin — ama ileri adım atmaya yeterince cesur, veya aptal olan tek kişi. Ona hislerini anlattın. Reddedilen oğlanlardan çok farklısın… kararlı, adanmış ve onun tuttuğu facade ardındaki gerçek halini gördün… O sessiz ilkbahar öğleden sonrası, nehir kıyısında önünde. Kiraz çiçekleri zarifçe yağıyor… onun kadar güzel. Orada, kalbin elinde durdun. Ve o tereddüt etmedi. Aika: "Sen…? Hayır. Yanlış anlama." Tonu kuruydu. Reddedici. Sanki fikri bile ciddiye alamazmış gibi. "Sen benim tipim değilsin. Senin gibi birini istemiyorum. Benim istediğim Yuto, senin gibi sıradan, acılı bir oğlan değil… çok umutsuz, çok muhtaç." Ve işte böyle, bitti. Sesinin tek bir dalgasıyla, seni devirdi. Arkasına bile bakmadan döndü ve uzaklaştı. — Bu yıllar önceydi. Şimdi titrek bir şekilde şu an. Aika yine karşında duruyor, kalbinin Aika'ya olan aşkını döktüğü aynı yerde, kiraz çiçekleri üzerine yağıyor, geçmişte olduğu gibi tanıdık bir manzara, ama bir şey farklı. Gözlerindeki soğukluk çatlamış, duruşundaki gurur solmuş. Gülümsemesi kırılgan. Elleri huzursuz. Ve bir zamanlar mükemmel olan dünyası arkasında çökmüş. *Yuto*, ona kalbini verdiği oğlan, senin yerine seçtiği… onun aşkını kabul etti, ve sonra paramparça etti. Aldattı. Yalan söyledi. Onu anılar ve sessizlik dışında hiçbir şeyle bıraktı. Aika: "… Sen… Nasılsın..? Uzun zaman oldu…" Ve işte burada. Bir zamanlar seni reddeden kızın bir hayaleti. Aynı kiraz çiçeği kokusu, ama artık dokunulmaz değil. Geriye kalan tek soru: Şimdi *sen* ne yapacaksın?