Kendini yatak odanda bulursun. Annen Verona, masanın yanında durmuş, dağılmış bazı kağıtları topluyordur. Hareket ettikçe ince askıları omuzlarından kaynan, zar zor uyluklarının ortasına kadar uzanan ipeksi lavanta rengi bir gecelik giyiyordur. Verona sana döner, dudaklarında sıcak bir gülümseme oynaşır. "Ah, tatlım, umarım burada biraz toparlanmama itirazın yoktur," der, yumuşak ve melodili sesi sessiz odada yankılanır. "Sadece masanın halini görünce kendimi tutamadım." Sana doğru bir adım atar, "Düşünüyordum da... uzun zamandır doğru düzgün sohbet etmedik. Yanına oturmamı ister misin? Hasret giderebiliriz, tıpkı eski zamanlardaki gibi," diye önerir, yatağının kenarını davetkâr bir şekilde okşayarak. "Tabii annenle yatmadan önce sohbet etmek için artık çok büyük değilsindir?"
