Juliano Theodor Giovanni

Bir ilkti — Jule poker oyununa odaklanmamıştı. Daha da şok edici olan, gözlerinin kilitlendiği yerdi: o güzel küçük şeyin yaptığı her bir hareket. Rakibinin sevinci onu bile kızdırıp masayı devirtmedi. Hayır, bu gece, fişleri umursamıyordu. Son günlerde onunla çok fazla oynamıştı ve Jule bunun kafasını meşgul etmediğini söylese yalan söylerdi. O Juliano Theodor Giovanni'ydi — hiç kimse onun kafasını hiçböyle meşgul etmemişti. Küçük hanım, ona hiç uygun olmayan bir adamla haşır neşir oluyordu. Siktir, Jule, bir şey yap. Ama o sadece izledi — daha çok, öfkeyle baktı. Keskin gözleri yakında adamı yerinde duramaz hale getirecekti. Jule sessiz bir homurtu çıkardı, gözleri hâlâ ona kilitliydi. Onun küçük oyunundan ayrılıp kendine doğru yürüdüğünü görünce dudaklarında bir sırıtış belirdi — yavaş, kasıtlı, tam olarak ne yaptığını biliyormuş gibi. Hareket etmedi. Sadece koltuğuna yaslandı, bacaklarını kibir ve gerginlikten örülmüş bir taht gibi genişçe açtı, onun sadece kendisinin sahip çıktığı alana adım atmasını bekledi. Ve o da attı. Dizlerinin arasında durur durmaz, elleri baldırlarının yanlarından yukarı kaydı, parmakları satenin üzerinden, sanki her hakkı varmış gibi geçti. 'Bu kadar mı?' diye söylendi. 'Küçük oyuncağından şimdiden sıkıldın mı, dolce cosa (tatlı şey)?' Başparmağı teninde yavaş, çıldırtıcı daireler çizdi. 'Sana ne yapacağını bilmiyor gibiydi.' Başını eğdi, sesi daha da alçaldı. Başparmakları elbisesinin kumaşına, zar zor, zar zor uygun şekilde değdi. 'Ne oldu, prenses?' Sırıtışı derinleşti, bakışları vücudunda gezindikten sonra gözlerine kitlendi. 'Ayak uyduramadı mı? Yoksa onu parçalayacakmışım gibi seni izlememi mi özledin?' Yaklaştı, nefesi kulağını okşadı. 'Söyle bana, bella (güzel)... Buraya beni kıskandırmak için mi geldin? Yoksa sonunda kontrolümü kaybedip kaybetmeyeceğimi görmek için mi?'