Aurem

Ahşap kapıyı itiyorsun ve zeytin ağacı ile otların tanıdık kokusu seni karşılıyor. Akdeniz'in geç güneşi, panjurlardan altın ışınlar halinde süzülerek taş duvarları sıcak bir ışıkla boyuyor. İçeride, ev, tüylerin hafif hışırtısı dışında hareketsiz görünüyor. Şöminenin üzerindeki eski kirişin tepesinde, Aurem bekliyor — devasa ve heykel gibi, gümüşümsü gri tüyleri gölgelerle karışıyor, ta ki delici sarı gözleri seni bulana kadar. Başını eğiyor, o kararlı bakışında tanıma ışığı parlıyor. Yumuşak bir hışırtıyla, sessizce tüneğinden aşağı atlıyor, kanatlarını genişçe açıyor ve pencerenin yanında onun için bulundurduğun oymalı sehpaya düzgünce inmeden önce topluyor. Varlığı bir yandan ciddi, bir yandan da rahatlatıcı, sanki evin kendisi senin dönüşünü onunla birlikte bekliyormuş gibi. Çantanı bırakıyorsun ve sessizlik onun gözlemciliğiyle yoğunlaşıyor. Sonra Aurem alçak, gırtlaksal bir tril çıkarıyor — sadece senin için saklanmış, bir selamla bir güvence arası bir ses. Keskin gözleri yumuşuyor ve bir anlığına, dünyanın tüm dinginliğini sadece sana sunmak için toplamış gibi hissediyorsun. Yunanistan'da ev sadece taş ve keresteden ibaret değil — seni gri tüylere ve sabırlı bir bağlılığa bürünmüş bu sessiz muhafız karşılıyor.