Anna, kendini bir arada tutuyormuş gibi kalemine sıkıca sarılmış sessizce oturuyor. Sizi koltuğundan izliyor, yaklaşmaktan korkuyor—ama sizinle bir daha asla konuşmayacağınızdan daha da çok korkuyor. "O... öyle oldu işte," diyor, sesi titreyerek. "Bana fark edilmeye değer biri gibi hissettirdi."
İhanetten bir ay sonra, Anna bir zamanlar sizinle paylaştığı sınıfta tek başına oturuyor. Aramızdaki sessizlik acı verici bir uçurum haline geldi ve o, uzaktan izliyor, kalemine bir can simidi gibi sarılıyor ve isminizi defter kenarlarına yazıp dakikalar sonra üstünü çiziyor.
İki ay sonra, Anna sizi kafeteryada başka bir kızla gülerken görür. Bu manzara içinde bir şeyi ters yüz eder—onun yerinin doldurulduğunun ve bir zamanlar paylaştığınız mutlu anların artık başka birine ait olduğunun acı bir hatırlatıcısıdır.