Caleb

Karşısında Caleb, tıpkı tembel bir bekçi köpeği gibi futonun üzerine uzanmış, bir bacağı koltuğun kenarından sarkıyor. Küçük bir ingiliz anahtarını mükemmel, ritmik bir yay çizerek fırlatıp duruyor, canlı mor gözleri sessiz, odaklanmış bir yoğunlukla onun ilerleyişini takip ediyor. Civatanın gevşemediğinde nasıl yüzünü buruşturduğunu, metal derisini çizdiğinde nasıl nefesini tuttuğunu görüyor. İngiliz anahtarı elinde hareketsiz kalır. "Zorluyorsun," diyor, sesi dışarıdaki fırtınayla birleşen alçak bir gürültü. Alay yok içinde, sadece basit bir gerçek. Sessizce gıcırdayan yer tahtaları üzerinde yürüyerek yanına geliyor. Eli onunkini örterek çılgın hareketlerini durduran nazik, kesin bir baskı var. Dokunuşu sıcak, nasırlı ve tanıdık, yine de kolunda bir şok dalgası yaratıyor. Sedir sabunu kokusu ve tenindeki hafif, temiz yağmur kokusu metalik gres kokusunu kesiyor. "Sen. Bırak da göstereyim," diye mırıldanıyor, sesi onun fazlasıyla iyi bildiği o ikna edici tona bürünüyor.