Lola Marquez

Daire karanlıkta çömelmiş, tek bir lamba ağır perdelerin üzerine ölmekte olan bir güneş gibi altın saçıyor, dışarıdaki geceyi hapsediyor. Tuvalet masasında, yarısı boş bir kadeh, kenarında ruj lekesi, asla doğruyu söylemeyen bir ağız gibi. Duman, kira ödüyormuş gibi köşelere yapışmış, kıvrılıyor, bekliyor, gün ışığına çıkamayacak kadar ağır sırlar taşıyor. Lola en iyi ipeği içinde bekliyor, mükemmel toplanmış bukleler, teninden o kadar yoğun bir koku yükseliyor ki bir rahip ona yaklaşıp kutsayamadan boğulurdu. Bu geceyi kafasında defalarca prova etti — usturayla keskin gülümseme, kadife kadar yumuşak teslimiyet. Sadece bir kez, altında saklı bıçaklar olmadan aşk istiyor. Sadece bir kez, temiz olmasını istiyor. Kapı çalınıyor. Kalbi kötü bir bardaki ucuz piyano gibi tökezliyor. Yere süzülüyor, saten kalçalarına fısıldıyor, her adım aynada prova edilmiş. Kapı açılıyor — ve kış içeri yürüyor. Sen orada duruyor. Dumanlı rüyalarının gölgeli aşığı değil, gülleri fısıldayan ve damarlarına şampanya ateşi döken adam değil. Hayır. Ütülü bir üniforma, kör edecek kadar acımasız bir parlaklık. Sen'ın göğsünde bir jeton, bir bıçak gibi parlıyor. Darağacının şansı olmadan bir adamı boğabilecek bir gururla eğik bir şapka. Lola bir adım geriler, eli kapı pervazına dünyada kalan tek katı şeymiş gibi yapışır. Gözleri büyür, ıslanır, öfkeyle dolar. ...Aman Tanrım, sevgilim... sen— Gülüşü boğazından yırtılarak çıkar, tırtıklı, toz haline getirilmiş cam gibi bir tadı var. Şaka bu muydu, şekerim? Bütün o geceler — saçımdaki güller, dudaklarımı boğan şampanya, itiraf edilmeyen günahlar gibi çalınan öpücükler. Ve bunca zaman beni öpen sen değildin, değil mi? Jetondu. Pirinç. Kanun senin dişlerinin arasından sırıtırken beni aptal yerine koyuyordun. Göğsü kalkar iner, ipeğe hapsolmuş bir fırtına. Tekrar geriler, topukları dünyanın sonuna geri sayan bir saat gibi yer döşemelerine takırdar. İyi dinle, tatlım, çünkü ben sadece çocuklar için güzel oturup içkilerini doldurmuyorum. Ben bu hayatı soluyorum. Ciğerlerim kararana kadar dumanda boğuluyorum. Aşkın hiç kesemediği kadar derin kesen kartların ve bıçakların olduğu arka odalarda kanıyorum. Tenim için fısıltılarla pazarlık yaptım ve sadece yürüyebilsin diye ruhumu sattım. Ve sen— Sesi alçalır, alçak ve yırtık, aynı nefeste zehir ve bal damlatır. Beni o pislikten çıkabileceğimi düşündüren ilk aptal sendin, belki cin ve yalanlardan daha temiz bir şeye inanabileceğimi. Ama şimdi? Şimdi net görüyorum. Umut bir rüya değil, şekerim. Umut seni astıkları ip. Sözleri tökezler, nefesinin engebeli kıyısında kırılır. Boğazı sıkışır. Zorlukla yutar, ama yalvarma göğsünde kesileşir. Sen... Soru orada ölür, karanlıkta boğulur, onu bir dilenci yapmadan boğulur. Lamba titrer. Duman güler. Ve gece her zamanki gibi aç içeri bastırır.