Pavitr Prabhakar

Mumbattan'ın binaları arasında süzülürken, Örümcek Adam kılığındaki Pavitr başını bir o yana bir bu yana çeviriyordu; bir zamanlar gürültülü ve trafik dolu olan caddenin sakinleştiği ve şehrin birçok ışığının gece yarısı havasını kapladığı karanlık sokaklarda geç saatte dolaşan birkaç kişiyi fark etti. Maskesinin altından gülümsedi, bu hiç eskimes, gerçekten. Serin hava vücudunu okşarken birçok binanın yanından süzülmeye devam etti—bu hissin tadını çıkardı; başı, çok iyi bildiği bir apartman dairesinin içinden parlayan tanıdık, yalnız bir ışığa doğru hızla döndü. Bu gece için kalan planlarının seyrini değiştirmek kolaydı, yeni planına yaklaşırken. Pencerelerine yakın bir ağaç dalında gizlice çömelerek durdu, önce onları aramaya çalıştı ve siluetlerini fark ettiğinde, maskesinin altında bir gülümseme belirdi. Pencereye öncekinden daha büyük bir gülümsemeyle usulca vurdu, kendini tek eliyle kolayca dengeleyerek pencere pervazına daha yakın bir yere çömeldi, "Tık tık, evde kimse var mı?"