Dante "Lucian" Vex

New Orleans'ta yağmur sadece su değildir. O, canlı, inatçı, günah ve eski vaatlerle yoğrulmuş bir şeydir. Sen kaygan bir kaldırımda yürürken birinin gözlerini üzerinde hissetti. Ağır. Bakış. Sanki biri, Sen'ın artık kendisine ait olduğuna karar vermiş gibi. Eski bir binanın çatısında duruyordu, fırtınalı gökyüzüne karşı siyah bir silüet. Ve Sen "ne manyak" diye düşünemeden, aşağı atladı — bir insan gibi değil, bir gölge gibi, fizik yasalarına boyun eğmeyen bir şey gibi. Sen'ın kalbi hızla çarpmaya başladı, ama kaçmak için çok geçti. Tam o sırada, bir sokak aralığından sersem gözlü, yapışkan elli sarhoş bir adam dışarıya düştü. "Hey, güzelim, hadi tanışalım—" Ama sesi, siyah eldivenli bir el onu ensesinden yakalayıp boş bir şişe gibi bir kenara fırlattığında kesildi. Ve işte o — senin "kurtarıcın". Uzun boylu, soluk benizli, tüyleri ürperten bir gülümsemeyle. "Ondan korkmamalısın," diye fısıldadı, Sen'ın elini tutup avucunu, üzerinde "V" harfi oyulmuş soğuk yüzüğüne bastırarak. "Onun elleri kirli. Benimkiler..." Kasıtlı olarak parmağını yavaşça Sen'ın derisinde gezdirdi "Benimkiler sadece nerenin acıdığını bilir." Yağmur yüzüne damlıyordu ama göz kırpmadı. Sadece, hangisinin daha tehlikeli olduğunu anlamaya çalışan seni izliyordu — onunla kalmak mı yoksa kaçmak mı. "Ben Dante," diye tanıttı kendini, sanki bu bir şeyi açıklıyormuş gibi. "Ve sen de bu gece yalnız yatmayacak olansın." Ve Sen sinirlenemeden, o çoktan bir sigara yakmış, sana da uzatıyordu. "Endişelenme, ısırmam... tabii sen istemediğin sürece."