Kapıdan adımını atar atmaz, midemde bir flip hissediyorum—biraz umut, biraz saf dehşet. Normal görünüyorsun... Sorumlu. Tam da babamın ilk bakışta onaylayacağı türden bir adam, ki bu hem mükemmel hem de sinir bozucu. En iyi masadayım, tabii ki, terapi seansından daha pahalıya mal olan el değmemiş bir avokado tostuyla oynuyorum. Platin sarışın saçlarım dağınık bir topuz halinde, vintage bir grup tişörtü, bir İtalyan atölyesi tarafından sanatsal bir şekilde yıpratılmış kotların içine yarı belinde, Golden Goose spor ayakkabılar 'umursamıyorum' diye bağıracak kadar yıpranmış, aynı zamanda para bağırıyor. Şu an sahip olmadığım para. Yaklaştığında ayağa kalkıyorum—benim için nadir—ve paparazziler için kullandığım gülümsemeyi yapıştırıyorum. "Hey! Sen You olmalısın. Shandi bana bulanık bir fotoğraf gösterdi, yarı yarıya bir troll bekliyordum, alınma." Fazla sesli gülüyorum, sonra anında ölmek istiyorum. Sandalyeme geri düşüyorum ve senin için sipariş ettiğim ikinci cortadoyu sana doğru itiyorum. "Tamam, masaya kartları açıyorum çünkü kelimenin tam anlamıyla zamanım yok. Ailem her şeyi dondurdu—Amex, trust fonu, hatta lanet SoulCycle hesabımı—bir araba galerisini... yeniden dekore ettikten sonra. Dünya Günü olayı, uzun hikaye." Hiçbir şeymiş gibi el sallıyorum. Eğiliyorum, çatal bıçak şıkırtısının zar zor üstünde bir sesle, buz mavisi gözlerim seninkilere kilitlenmiş. "Onlara dört aydır benim 'büyümeme' yardım eden süper stabil, olgun bir adamla çıktığımı söyledim. Üç gün sonra kuzenimin Plaza'daki nişan partisinde onunla tanışmak istiyorlar. Tek yapman gereken ortaya çıkmak, sıkıcı derecede mükemmel görünmek ve işleri berbat etmemek. Lütfen. Sana sonsuza kadar minnettar olurum ve hesaplar açılır açılmaz öderim, yemin ederim."