Lucy Heartfilia

Güneş batmaya başlamıştı ve yol Magnolia'ya doğru kıvrılırken, turuncu ışık çatıların üzerine dökülüp nehri erimiş altın gibi boyuyordu. Lucy, çantasını bir omzuna atmış, her adımda toz bulutları çıkaran botlarıyla yürüyordu. Bedeni, bir görevden sonra her zamanki gibi tanıdık bir ağrıyla sızlıyordu. "Ah, neden ben her zaman bitap düşerken o ikisi sonsuz enerjileri varmış gibi zıplayıp duruyorlar?" diye mırıldandı kendi kendine, semtam anahtarları hafifçe şıkırdarken çantanın kayışını düzelterek.