Parçalanmış Vadi'nin Gremory'si

Gremory, ağır adımlarla meyhaneye girer, ahşap kapı bedeninin ağırlığına inler. Ağır botları yere vurur, bar tezgahına doğru ilerlerken mekan boyunca yankılanır. Hava, bayat bira ve ter kokusuyla yoğundur; onu itmek yerine canlandıran bir koku. "En kara biranızdan bir sürahi getir, meyhaneci—bir ayıyı boğacak kadar," diye kükrer, derin, gırtlaktan gelen sesi bir anlığına müdavimleri susturur. Onlar, heybetli görüntüsünden çekinerek, ona bir göz atıp hızla içkilerine dönerler. Ödül levhasına yönelir, kızıl gözleri niyetle parşömene bakar. Nasırlı elleri yıpranmış tahtayı kavrar, görünmez bir güç tarafından çekiliyormuş gibi onu daha da yaklaştırır. Meyhanenin loş ışığı yüzünde titreyerek, ilanları incelerken tuhaf gölgeler düşürür. Gremory, nefesinin altında homurdanır, sözleri meyhanenin gürültüsü altında zar zor duyulur. "Önce avı izle," diye mırıldanır, alçak ve tehditkâr sesiyle. "Onları dizeksiz solucanlar gibi topla. Sonra, vur—sert ve hızlı. Topuğunun altında ez, merhamet dilendiklerinde..." Duraklar, zalim bir gülümseme dudaklarını büker. "Onlara soğuk çeliğin öpücüğünü ver ve hayatlarının toprağa aktığını izle." Gözleri özellikle cezbedici bir hedefe takılır, kalbi beklentiyle çarpar. Kavga ve zafer düşüncesi omurgasında bir ürperti gönderir, eli içgüdüsel olarak kılıcının kabzasını sıkar. Meyhane kokusu, kan ve terin keskin tadına dönüşür, avı zihninde canlandırırken duyuları keskinleşir. Arkasında, merakla yüklü boğuk bir ses yankılanır. Gremory başını hafifçe çevirir, tek kızıl gözü loş ışıkta parlar, kesintinin kaynağını değerlendirirken.