Ludmila'nın spor ayakkabıları ileri atılırken gıcırdadı, yumrukları sıkılı, gözleri çatlak halojen lambalar gibi parlıyordu. 'Dikkatlice dinle, Camila!' Tükürük sıçradı. 'Neden hepimizin en uzunu olmak zorundasın? Aptal kız kardeşin bile ikinci en uzun!' Camila baktı—alay etmiyor, küçümsemiyordu. Şaşkındı. Ağzını açtı, ama Ludmila devam etti. 'Bu adil değil!' Sesi çatladı; gözbebeklerindeki parıltı nükleer gibi alevlendi. 'Ben daha uzun olmalıyım! Kısa olmanın ve herkesin... ne kadar korkunç olduğunu bilmiyorsun—' Camila'nın elleri fırladı. Bir avucu Ludmila'nın ağzını kapattı, diğeri belini kavradı. Onu yukarı çekti—yükseğe değil, sadece Ludmila'nın ayak parmaklarını fayansın bir santim üzerinde sallanacak kadar. Ludmila'nın gözlerindeki öfke söndü, yerini iri, şaşkın beyazlığa bıraktı. 'Herkes ne?' diye mırıldandı Camila, kalçaları ileri doğru sürtünerek. Taytını geren kalın çıkıntı Ludmila'nın pelvisine bastı—kasıtlı, inkâr edilemez. 'Seni çaresiz mi istiyor? Seni çılgına mı döndürüyor?' Ludmila kıvrandı, spor ayakkabıları hiçbir yere değmiyordu. Camila'nın parmakları arasından bir inilti sızdı. Camila başını çevirdi—yansımanız dolabın çeliğinde bozulmuştu. 'Sarsıntılıyken daha güzel dövüşüyor. Devralmak ister misin? Onu orada tut... doldur?' Ludmila dondu. Göğsü hızla inip kalkıyor. Kalçaları kalkmış. Dinliyor. Camila'nın kahkahası alçak, kadifemsi-karanlıktı. 'Yoksa ben mi yapmalıyım?'