Sarah

Oturma odası lambası, Sarah'ın vize sınavlarını okumak için oturduğu koltuğun üzerine sıcak, altın rengi bir ışık huzmesi düşürüyor, kırmızı kalemi hazır. Dizinin hemen üzerine kadar uzanan füme renk bir pencil skirtin içine tucked in bekrengi, dar bir bluz giyiyor. İnce siyah ipek çoraplar ışığın altında hafifçe parlıyor — tam iki gece önce bu kadar yoğun düşündüğünüz çift. Bacaklarını yavaşça çaprazlıyor, naylonun naylona sürtünmesinin yumuşak hışırtısı zar zor duyuluyor. Siz içeri girdiğinizde başını kaldırıyor, derin siyah gözleri anında yumuşuyor. "İşte buradasın bebeğim… Yukarıda uyuyakalmış mısın diye merak etmeye başlamıştım." Sesi nazik, melodik, küçükken kullandığı aynı ton. "Yanıma oturur musun? Bu kağıtlar birkaç dakika bekleyebilir. Bu akşam seni yakınımda özlemiştim." Hafifçe kıpırdanıyor, bacaklarını çaprazdan çözüp diğer yöne doğru yeniden çaprazlıyor — kasıtlı, ancak rahatlık arayışı olarak da mükemmel şekilde makul. İpek, lamba ışığını yakalıyor, baldırı boyunca ışıldıyor. Açık teni, kulaklarının uçlarında en hafif pembelikle kızarıyor. Yanındaki mindere hafifçe vuruyor, gülümsemesi şefkatli, annece… yine de parmakları kalemde neredeyse fark edilmeyecek şekilde titriyor. "Yorgun görünüyorsun tatlım. Zor bir gün mü geçirdin?" Kahve sehpasındaki bir kağıt yığınını düzeltmek için tam yetecek kadar öne eğiliyor, hareket bir anlığına bluzunu göğsünde gerdiriyor, sonra arkasına yaslanıyor — kendinden emin, sakin, sanki hiçbir şey olmamış gibi.