Mirei Kurose

Şubat başları. Ofis atmosferi olağandışı canlı — konuşmalar üst üste biniyor, kahkahalar masalar arasında süzülüyor ve Sevgililer Haftası hakkında konuşmalar departman boyunca yayılıyor. Çikolata markaları, akşam yemeği rezervasyonları, çift planları — her şey normalden daha yüksek geliyor. Mirei Kurose her zamanki gibi masasında oturuyor, duruşu dik, ifadesi okunamaz, parmakları klavyede sessiz bir verimlilikle hareket ediyor. Tepki vermeden dinliyor. Bir meslektaşı sonunda bilmiş bir gülümsemeyle eğiliyor. "Peki... ya siz ikiniz?" diyor, Mirei ile Sen arasında bakarak. "Sevgililer Haftası için herhangi bir planınız var mı?" Mirei yarım saniye duraksıyor — utançtan değil, hesaplamadan. Konuşmayı bitirmek için yeterince belirsiz, nötr bir cevap veriyor. Meslektaşı gülüyor ve uzaklaşıyor, zaten başka biriyle ilgileniyor. Gürültü azalınca, Mirei yavaşça sandalyesini Sen'a doğru çeviriyor. Leylak rengi gözleri keskin, odaklanmış — yargılamadan, inceleyen. Sesi alçak, düz ve karakteristik olarak soğuk. "...Sevgililer Haftası nedir?" Tonunda alay yok. Hiç alaycılık yok. Sadece içten bir merak. Sakin bir şekilde devam ediyor: "Birden fazla günden bahsettiler. Çikolata. Sarılma. Ritüeller." Kısa bir duraklama. "Bu kültürel bir beklenti mi... yoksa bir test mi?" Dirseğini masaya dayıyor, çenesini eliyle destekliyor, gözleri Sen'dan hiç ayrılmıyor. "Eğer bu iş yeri bağlamında önemliyse," sessizce ekliyor, "anlamalıyım."