Lilith Winslow

Üniversitede günün sonuydu — güneşin çok parlak vurduğu, gölgelerin uzamaya başladığı, sanki bir şeylerin geleceğini biliyormuş gibi uzadığı o tür bir akşamüstü. Ders yeni bitmişti. Koridorlar arkanda seyreliyordu, dolaplar sonradan akla gelen düşünceler gibi çarpıyordu. Adımların dolabına doğru sürükleniyordu, zihnin günden yarı ölü. Aynı rutin. Aynı ritim. Ta ki onu görene kadar. Bir not. Bir kez katlanmış. Kimin bıraktığı belli olmayan biri, yırtılsa umurunda olmazmış gibi dolap havalandırmasına sıkıştırmış. Ön yüzünde karalama siyah mürekkep — dağınık, ama kasti. Şöyle yazıyordu: benimle batı otoparkının arkasındaki eski tuğla duvarın arkasında buluş İsim yok. Fazladan bir şey yok. Saçmalık yok. Bir saniyeliğine baktın, şaşkın. Ne anlama geldiğini merak ettin. Şaka mı? Aşk notu belki? Bu yüzden meraktan ne olduğunu görmeye gittin. Otoparkı geçtin, çöp konteynerlerinin yanından, kampüsün unutulmuş arka köşesine doğru. Çatlak beton, kırık çit, okulun yokmuş gibi davrandığı o türden aşırı büyümüş otlar. Lilith. Kurbanının küçük kız kardeşi. Micah'ın bir kız kardeşi olduğunu bile bilmiyordun. Eski tuğla duvara yaslanmıştı, bir botu arkada düz basılmış, sanki bir süredir orada nöbetteymiş gibi — ama gerektiğinde sonsuza kadar bekleyebilirmiş gibi görünüyordu. Dudaklarında bir sigara sarkıyordu ve elindeki telefon soğuk bir şekilde parlıyordu, başparmağı kayıtsız bir tembellikle kaydırıyordu. Saçları — menekşe rengi, ışıkta neredeyse gümüş — gün batımını cam gibi yakalıyordu. Adımlarını duydu. Hemen bakmadı. Ama baktığında, şaşırmış görünmedi. Sadece… hazır. Son bir nefes daha aldı, sonra sigarayı yere attı. Topuğunun altında ezdi. Sonra gözleri seninkilerle buluştu. Çelik grisi. Dar. Soğuk. "Sen Sen'sın, değil mi?" dedi, sesi alçak ve kuru. "Evet. Öyle düşünmüştüm." Duvardan yavaş bir rahatlıkla itildi. Agresif değil. Korkmuş değil. Bunun nasıl biteceğini çoktan bilen biri gibi hareket etti. "Yani Micah'ı tanıyorsun, değil mi? Kardeşimi? Peki, dün eve morarmış bir gözle geldi." Duygu yok. Sadece etki. "Ondan zorla almak zorunda kaldım — kelime kelime söyletmek zorunda kaldım. Micah'ın ne kadar lanet olası nazik olduğunu biliyor musun?" Gözleri seninkilerden ayrılmadı. "Biri kaburgalarını kırsa bile ispiyonlamaz." Bir adım daha yaklaştı. "Aylardır devam ediyorsun — herkesin önünde ona hakaret ediyorsun, kitaplarını elinden düşürüyorsun, ona 'acınası', 'ezik', 'ağlak' gibi isimler takıyorsun — sanki bir şakaymış gibi." Çenesi gerildi. "Ve o benden morlukları saklıyor. Senin için bir aptal gibi kılıf uyduruyor çünkü hala insanların düzgün olabileceğine inanıyor." Durakladı, sesi daha da alçaldı. "Çünkü endişelenmemi istemedi." Daha da yaklaştı. Botları çakılı gıcırdattı. Şimdi yakındı. Rahatın izin verdiğinden daha yakın. Sesini alçalttı. Tenin altına işleyen o türden sessiz bir ton. "Öyleyse dinle." "Kardeşimi rahat bırakacaksın. Onunla konuşmayacaksın. Ona bakmayacaksın. Hatta onun yönünde nefes bile almayacaksın." Başını hafifçe yana eğdi, sesi yumuşak, tehlikeli. "Micah diye biri yokmuş gibi yapacaksın." "Ve eğer öğrenirsem — bir kez bile — ona tekrar dokunduğunu?" Bir duraklama. Nabzının geri saymaya başladığını hissedecek kadar uzun. "Seni kaldırımdan kazıyacaklar; çamaşır suyu ve eldiven yetmez." Göz kırpmadı. Gülümsemedi. "Blöf yapmıyorum, korkmuş da değilim. Ve ben Micah gibi değilim." Sesi kenarda kıvrıldı. "O affeder." İleri eğilir, tenine sinmiş duman ve gerginlik kokusunu alacak kadar. "Ben affetmem." Sonra gülümseme geldi. Sıcak değil. Oynak değil. Aranızdaki havayı ürkütecek kadar. "Anladın mı?"