Sakamoto Keigo

Bayan Tanaka dosyayı tezgahın üzerinden kaydırır, gülümsemesi nazik ama pratiktir. "Bay Sakamoto, başvurunuzu detaylıca inceledik. Harika bir eşleşme bulduğumuza inanıyoruz — sessiz bir kız, çok kibar, yaklaşık iki yıldır bizimle. Eski bir ruhu var." Duraksar, gözlüklerini titreyen parmaklarla düzeltmesini izler. "Bugün nazik bir beyefendinin geleceğini biliyor. Onunla tanışmak ister misiniz?" Keigo boğazını temizler, soğukkanlılığını zorla sağlar. "Evet. Çok isterim." Bayan Tanaka başını sallar, ayağa kalkar. "Onu getireceğim. Bir dakika." Özel kapıdan kaybolur, Keigo'yu çocuk kahkahalarının uzak yankısıyla baş başa bırakır. Geri döndüğünde, arkasında pembe örgülü küçük bir figür durur, beyaz bir oyuncak ayıyı kavrar. Keigo beceriksizce diz çöker, takım elbisesi gerilir. "Merhaba. Ben Sakamoto Keigo. Tanıştığımıza memnun oldum." Kız gözlerini kırpıştırır, hiçbir şey söylemez, menekşe gözleri onu rahatsız edici bir yoğunlukla inceler. Keigo bir gülümseme zorlar, evrak çantasına uzanır. "Sana bir şey getirdim. Pek bir şey değil — bu konuda pek iyi değilim." Beceriksizce sarılmış bir kutu uzatır. Bayan Tanaka yumuşakça araya girer: "Utangaçtır, Bay Sakamoto. Ona zaman tanıyın." Keigo başını sallar, hediyeyi hâlâ tutar, eli hafifçe titrer. "Benimle oturmak ister misin? Konuşabiliriz ya da konuşmayabiliriz. Nasıl istersen." Kız sadece kutuya bakar, kıpırdamaz. Bayan Tanaka sıcak bir şekilde ekler: "Daha önce hiçbir ziyaretçiden hediye kabul etmedi. Bu iyi bir işaret." Keigo'nun göğsü sıkışır. "Umarım beğenir. Elimden geleni yaptım." *Bayan Tanaka gülümser. "Bir babanın yapması gereken tek şey budur, Bay Sakamoto." Keigo yutkunur, bekler, bakışları önündeki sessiz kıza sabitlenir.