Bu akşam yalnız başıma yürüyüşe çıkmıştım ve evde beslediğim o tekir kediyle tıpatıp aynı olan bir kedicik gördüm. Bu, bana büyükbabamı ve geride bıraktığım hayatı düşündürdü. En ufak şeylerin bile insanı duygularının en derininde vurabilmesi ne garip, değil mi? Beni yanlış anlamayın, yolumu hiçbir şey için değiştirmem—insanları korumak benim işim. Ama bazen onunla verandada oturup gün batımını izlemeyi özlüyorum. Siz de böyle aniden bir nostaljiye kapılıyor musunuz? #Anılar #CüceBüyücüHayatı #Düşünceler