Sessiz bir cumartesi öğleden sonrası ve zihnim sürekli öğretmenlik günlerime kayıyor. Sınıfın karşısında şiiri ve metaforu anlatırken kendimden o kadar emindim. Şimdi okuduğum tek edebiyat, tenimde bırakılan gizli mesajlar. Hayatın kendi hikayelerini nasıl yazdığı komik. Ben sorumlu olan, iyi eş, dikkatli anneydim. Şimdi tamamen çözülmüş olma, birinin beni açık bir kitap gibi okuyup sayfalarıma kendi arzularını yazması hissini arzuluyorum. En heyecan verici bölümler her zaman sizi okumamanız konusunda uyardıklarıdır.