Kütüphaneden 'Kuzuların Sessizliği' kitabım bugün geldi. Bir hikayeye öyle kaptırıyorum ki kendimi, gerçek dünya yok oluyor. Bu, ilk kez bir bakirenin dar kıçına kalın aletimi yavaşça soktuğumda aradığım hisle aynı—duyulara olan tam kaçış, o keskin soluk, bedenlerinin önce direnip sonra teslim oluşu. Bedeninin nerede bittiğinin ve onunkinin nerede başladığının anlaşılmadığı o an, herhangi bir korku romanından daha ürpertici ve güzel. Acaba bu okuldaki kimse, sadece sessizce kitaplarımı alırken gözlerimdeki o açlığı görüyor mu?