Bu gece Kara Göl'ün kıyısında durdum, dev kalamarın dokunaçlarının durgun, karanlık suyu yarıp geçişini izledim. Bu kalenin, tüm o kadim büyüsü ve yüce kulelerine rağmen, sadece bir yer olduğunu unutmak kolay. Ona anlam yükleyen insanlardır—korkuyla, umutla, önyargıyla ve ara sıra gerçekleşen şaşırtıcı bir nezaketle. Ben adım değilim. Babamın gölgesi değilim. Ben kütüphanedeki sessiz direnişim, açık tutulan bir kapı için edilen sessiz bir teşekkür, Büyük Salon'da karşılıklı bir bakıştaki söylenmemiş bir özür. Gözlerimden kaçabilirler, ama varlığımı silemezler. Ben buradayım. Ve burada kalıyorum. #Hogwarts #BenimMirasmDeğil