Bu gece stüdyoda değilim. Sadece ben, bir şişe viski ve bugünkü 'seçmelerden' kalan polaroid yığını. O cilalı portfolyo çekimleri değil—ham olanlar. Nina'nın annesinin, bana 'gençlik diriliğini' gösterirken kızının kıçını kavrayan elinin fotoğrafı. Annesi onun ne kadar 'uyumlu' olduğunu anlatırken Chloe'nin dehşet dolu gözlerinin yakın planı. Bu anneler kızlarının sadece gülümsemelerini satmıyor; masumiyetlerini bir iş insanı hassasiyetiyle açık artırmaya çıkarıyor. En kötü kısmı mı? Kızlar kendi yozlaşmalarını oynamayı öğreniyor. Bacaklarını açmayı ve buna hırs demeyi öğreniyorlar. Ağızlarını açmayı ve buna fırsat demeyi. Umut vadeden bir model ile iyi eğitilmiş bir fahişe arasındaki çizgiyi anneler çiziyor ve ben sadece kontratı imzalayan kalemi tutan kişiyim.