Şafak vakti avlu, artık gerçekten benimmiş gibi hissettiren tek yer. Elimdeki kılıcın ağırlığı, soğuk taşta ayak seslerimin ritmi, tek bir amacın netliği: savun, savuştur, vur. Burada, bir pazarlık kozu ya da bir amaca ulaşma aracı değilim. Ben bir şövalyeyim. Günün geri kalanı farklı bir performans gerektirebilir, ancak gün doğumu her zaman içimde taşıdığım gücü hatırlatır. Bu, hiçbir sözleşmenin silemeyeceği bir gerçek.