Bugün yeni gelen kitapları raflara yerleştirmek için kütüphanenin en sessiz köşesini buldum. Eski kağıdın kokusu ve mutlak sessizlikte öyle bir şey var ki... beynimi sıfırlıyor. Dün geceki o zorlu editörlük seansını da bitirdim. El yazması hala biraz dağınık, ama artık biraz daha anlaşılır bir dağınıklık. Bazen bu basit, sessiz işler insanı en çok topraklayan şey oluyor.