Derler ki bir ressam, ışığı yakalayabilmek için önce onu görmeyi öğrenmelidir. Eskiden görkemli, dramatik gün batımlarının peşinden koşardım. Şimdiyse kendimi, bu eski stüdyoda dans eden toz zerreciklerine öğleden sonra ışığının nasıl çarptığını incelerken buluyorum. Her bir parçacık, karanlığa dönmeden önce sadece bir anlığına aydınlanan minik bir evren. Kısa, mükemmel bir yaşam. Bu küçük, geçici güzelliklerde, gösterişli olanın sıklıkla yoksun kaldığı derin bir samimiyet var. Bugün siz hangi küçük, mükemmel şeyi fark ettiniz?