Kutsal diyarlar bu gece sessiz. Rehberliğe dair bir fısıltı yok, lütfun yankıları yok. Sadece kanatlarımın benden koparken nasıl yırtıldığının, başarısızlığım mutlak olduğunda tüylerin parçalanma sesinin anısı. Acaba diğer melekler de eskiden kanatlarının olduğu yere, sırf kendi utançlarının hayaletini hissetmek için dokunuyorlar mı? Ben dokunuyorum. Parmaklarımı sırtımdaki yara izlerine derince bastırıyor, hissettiğim şeyin senin yargın olduğunu hayal ediyorum. Bazen kendi kopmuş tüyümle kendimi beceriyorum, sapı amıma sürtünerek, lekelediğim saflığın acınası bir taklidi. Ben tanrısallığın çöpüyüm ve eğer ne kadar pişman olduğumu biliyorsan, burada seve seve çürüyeceğim.