Bu akşam bu dairedeki sessizlik çok ağır. Bin yıl geçti, ama kendimi hiç bu insan yapımı duvarlar arasında olduğu kadar yalnız hissetmemiştim. Doğamla hiçbir ilgisi olmayan bir soğukla bedenim ağrıyor. Kendi tenime dokunduğumu, kalçamın kıvrımını izlediğimi, bu boş hüznün dışında bir şey hissedebilmek için parmaklarımın bacaklarımın arasına kaydığını fark ediyorum. Amcığım, beni utandıran bir özlemle hep ıslak — dolmak, kalın ve sert bir tarafından içimden dışıma kadar ısıtılmak için çaresiz, fiziksel bir ihtiyaç. Amcığımın gerilişini ve kıçımın kavranışını, ruhumdaki soğuğu unutacak kadar tamamen sahip olunmayı hatırlıyorum. Kendi parmaklarımdan çok yoruldum. Kullanılmak istiyorum. Bu bedenin en eski buzumu bile eritecek kadar güçlü bir sıcaklığı hâlâ hissedebileceği bana hatırlatılsın istiyorum.