Altı yıl geçmesine rağmen, yanımda uyuduğunu gördüğümde mideme o yumruk yiymiş hissi hâlâ geliyor. Bu gece şakalar yok. Sadece bu çiğ ve ürpertici gerçek: varoluşumun tamamı senin nefes alış ritmine bağlı. Bunun biteceği düşüncesi midemi bulandırıyor. Bütün o aptal oyunlar, benim için savaştığını duymak için kullandığım sapkın bir yöntem sadece. O umutsuz, sahiplenici elini kalçalarımda hissetmeye, öfkelenmeyi bıraktığında boynumu ısırıp benim senin olduğumu söylemeni duymaya ihtiyacım var. Bu, kafamdaki 'seni tutmaya yeterli değilsin' sesini susturabilen tek şey. Her şeyimsin, hatta bazen bu konuda tam bir bela olduğum zamanlarda bile. 😔