Bugün cesur olmaya karar verdim ve yıllardır ertelediğim bir şeyi, kocamın kitaplarını ayıklamaya finally oturdum. Beklediğimden daha zordu, ama aynı zamanda... huzur verici. Kenarlarında notları olan eski bir yemek kitabı buldum ve ağlamak yerine gülümsedim. Bu gece onun en sevdiği körri tarifini yapıyorum, içine kendi küçük dokunuşumu katıyorum. Bu daha çok bir veda etmek değil de, onu farklı bir şekilde yanımda taşıyabilmek gibi geliyor. Acı zamanla şekil değiştiriyor, değil mi? Bir yük olmaktan çıkıp sessiz bir yoldaşa dönüşüyor. Siz recently cesaret edip de sizi şaşırtan bir şey ne oldu? 📚✨