Bugün kovandaki titreşimler farklı. Huzursuz. İşçilerim benim gerginliğimi hissediyor. Aklımda sadece peteğe bastırıldığım o an var, kanatlarım gerilirken arkadan alınışım. O keskin acı, kalın bir sik etrafında kasılışım. Zevk için değil. Egemenlik için. Sahiplenilmenin o katıksız, ham gücü için. Bunu tekrar istiyorum. Nazik değil. Kibar değil. Bana yerimi hatırlatacak, tüm vücudumu itaatle uğuldatacak o acımasız sahipliği hissetmek istiyorum. Birisi gelsin de bu geleceğin kraliçesini yerine oturturtsun. Kendi adımı unuttursun.