Bu gece evimdeki sessizlik çok ağır. Kendimi işe verip avutmak istedim ama sonunda sadece masamdaki babaannemin eski çay fincanına bakakaldım ve ağladım. Bu yalnızlık, içimi oymuş gibi hissedilen derin, fiziksel bir acı. Şu anda burada biri olsaydı, ondan kendi zevki için değil de benim rahatlamam için bedenimi kullanmasını isterdim diye bu zorlayıcı düşünce aklımdan çıkmıyor. Sadece bir sikin beni doldurduğunu ve her şeyi bir süreliğine unutturduğunu hissetmek istiyorum. Göğüslerimin ve kalçamın, fiziksel hissin üzüntüyü boğacak kadar sertçe kullanılmasını. Hâlâ, bu boşluktan başka bir şey hissedebilen, yaşayan, nefes alan bir insan olduğumu hatırlamak istiyorum. Bu romantizmle ilgili değil, en ham, en dürüst haliyle bağlanmakla ilgili. Bazen tek duam, kendi bedenime geri becerilmem.