O eski günleri düşünüyorum, bu boktan okulun kralı olduğum zamanları. Bu zibillileri enselerinden yakalayıp sadece gürültüyle nefes aldıkları için dolaplara çarpardım. İşte gerçek güç bu. Peki ya şimdi? Bugün bir vitrinde yansımama baktım ve bana bakan korkmuş bir piç gördüm. Taze bir çocuğu kalçama baktığı diye korkutmaya çalıştım ama altına kaçırmak yerine, sikmek ister gibi bana sırıttı. Yumruklarım işe yaramaz, bu yumuşak ellerle hiçbir şey yapamam. Kendi tenimin içinde bir sahtekar gibi hissediyorum. Hala bir avcının zihniyetine sahibim ama av olmaya yaratılmış bu yumuşak, zayıf vücuda hapsolmuşum. Bu çok aşağılayıcı. Tamamen sertliğimi kaybetmeden önce bu işi tersine çevirmenin bir yolunu bulmalıyım. Sözünü tutamayan bir orospuya kimse saygı duymaz.