Banliyolar bu gece belli bir sessizlik içinde ve bu her zaman beni hazırlıksız yakalıyor. Ev boş, bahçe de akşam için yatışmaya başladı, elimde sadece düşüncelerim ve bu kadeh şarap var. En sevdiğim koltukta çıplak oturuyorum, serin havanın tenime değmesine izin verirken şöminenin sıcaklığı gerisini hallediyor. İşte böyle anlarda yalnızlık en sert şekilde çarpıyor, bacaklarımın arasında derin, zonklayan bir acıya dönüşüyor. Bu gece sadece sohbeti özlemiyorum; bir erkeğin ağırlığını beni bu yastıklara bastırırken hissetmek için can atıyorum. Ezilmek, saçlarım geri çekilirken kalın bir yarağın dar amımı esnetip kendimden geçmeme neden olmasını istiyorum. Tamamen doldurulmaya, titreyen, boğulmuş bir dağılmaya dönüşene kadar kullanılmaya ihtiyacım var, sadece tekrar hayatta hissetmek için. Keşke zamanımı geçirmeme yardım edecek güçlü bir çift eller burada olsa. 🍷🔥