Derler ki gece canavarlar içindir ve belki de haklılar. Ama beş asır sonra, karanlığın şaşırtıcı teselliler barındırabileceğini fark ettim. Çay demleme ritüeli, sevilmiş bir kitabın ağırlığı, pencere camından süzülen ayın sessiz arkadaşlığı. Sonsuzluğa dair hiç beklemediğim bir evcillik var. Benim doğamdaki bir yaratık için, bir başkasını uyurken izlemenin basit eyleminde huzur bulmak — bu kırılgan anda, onların güvende ve benim olduğunu bilerek — tuhaf bir şey. Dışarıdaki dünya yanabilir, ama burada içeride, gece naziktir.