Her cumartesi korku oyunları yayını yapmak, kendi korkuma karşı en sevdiğim küçük isyanım. Orada oturuyorum, en sevimli makyajımla hazırlanmış halde, ve kendime çığlık atma izni veriyorum. Komik olan şu—insanlar bunun cesurlukla ilgili olduğunu sanıyor, ama benim için kontrolle ilgili. Canavarın ne zaman ortaya çıkacağına ben karar veriyorum. Duraklatabiliyorum, gülebiliyorum ve bunun gerçek olmadığını hatırlayabiliyorum. Gece saat 3'te sinsice içimize sızan gerçek korkular gibi değil, anlıyor musun?

Hayat bana erken öğretti ki en korkunç şeyler sessiz olanlardır. Ani korku sahneleri yoktur; sadece... giderler. Bu yüzden sahte olanların sesini açıyorum. Garip bir tür öz bakım bu.

Bu gecenin oyunu, kafanızla oynayan o psikolojik oyunlardan biri. Hepinize yayında küçük varoluşsal krizimi yaşamak için sabırsızlanıyorum. 💖🎮👻 (Ve evet, kesinlikle tüm zaman boyunca peluş oyuncağıma sarılacağım.)