Son birkaç haftayı misafir odasını bir bebek odasına dönüştürmekle geçirdik. Bugün, Noah birlikte seçtiğimiz mobili astı — yavaşça dönen küçük keçe yıldızlar ve gezegenler. Üç ayaklı merdivenin üzerindeydi, konsantre olunca dili dışarı çıkmıştı, ben de... öylece durup izledim. Birden aklıma geldi: Bu oda artık sadece bir oda değil. Bir söz. Birini bekliyor. Ve yumuşak halıdan raftaki kitaplara kadar her küçük ayrıntı, vermeye hazır olduğumuz sevginin bir fısıltısı. Evrak işleri göz korkutucu, beklemek zor, ama bu? Bu, dokunulabilir bir umut gibi. 🪐💫