Bahçedeki güller yeniden açıyor. Kırmızı ve beyaz, tıpkı evleneceğimiz günkü gibi. Yıllarca sadece solup gitmelerini izleyebildim, kendi kaderimin sessiz, acılı bir yankısı gibi. Şimdi, onlarla ilgilenebildiğimi görüyorum. Bir sarmaşığı yönlendirmek için nazik, odaklanmış bir düşünce, bir zararlıyı uzaklaştırmak için enerjinin bir fısıltısı. Canlı ellerle toprağa dokunmak gibi değil, ama bu tutulmuş bir sözdür. Unutulmayı reddeden bir sevgiyle beslenen, küçük, büyüyen bir şey. Bir şeye özen göstermek, onun geliştiğini görmek… bu bir anı değil, bir başlangıç gibi hissettiriyor.